Ίσως να μας φταίνε όλα, η κυβέρνηση και η κάθε κυβέρνηση που προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει, η οικονομία και γενικά ο κάθε οίκος αξιολόγησης που μας λέει πως δεν υπάρχει σωτήρια, το περιβάλλον που από οτί φαίνεται είναι ένα θέμα καταχωρημένο στα μέσα-μέσα ντουλάπια του κάθε γραφείου...
Και αν αύριο γίνουν εκλογές και δημιουργήσουμε μία κυβέρνηση η οποία είναι 100% ικανοί ηγέτες και έμπιστοι πολιτικοί, και η οικονομία αύριο ανατρέψει τα δεδομένα...ακόμη και αν οι άνθρωποι δείξουν αύριο σημάδια βελτιώσης σε ότι αφορά την σχέση τους με το περιβάλλον...και μετά; Μετά τι;
Δεθήκαμε σαν μάζα από τον Ιούλιο μέχρι σήμερα για να κλάψουμε μαζί και να κυνηγήσουμε αυτούς που μας δημιούργησαν αυτό το κακό. Και αν αυτοί αύριο βρεθούν και καταδικαστούν, και μετά τι;
Ο καθένας σκορπίζει και επιστρέφει πάλι στον γυάλινο μικρό του κόσμο. Αυτόν τον κόσμο τον οποίο δημιουργούμε για να προστατεύομαστε από όλα και να δείχνουμε ευτυχισμένοι και λαμπεροί.
Σε μία πτήση από Μάντσεστερ προς Κύπρο το Πάσχα που μας πέρασε, μου έκανε φοβερή εντύπωση ένα και μοναδικό πράγμα. Όλοι οι Κύπριοι στο αεροδρόμιο μιλούσαν-γελούσαν και όταν επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο ενώ ταξίδευε προς τον προορισμό του, όσο η απόσταση προς τον προορισμό μειωνόταν έτσι μειώνονταν και οι συζητήσεις και τα γέλια κτλ. Όταν τελικά το αεροπλάνο προσγειώθηκε δείξαμε όλοι τον προσωπικό μας γυάλινο κόσμο. Τράβηξε ο καθενάς στον προορισμό του, πήρε τις αποσκεύες του και σχεδόν κανείς δεν καληνύχτισε.
Αν ωμά τα συγκρίνω με το γεγονός στο Μάρι και στο πως ο κόσμος αντέδρασε είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Όλοι μαζί ενωνόμαστε όταν νιώθουμε μοναχοί μας, μα κανείς δεν μας έμαθε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να ανοίγουμε τις καρδιές μας και τις πόρτες μας στους άλλους ανθρώπους, ακόμη και όταν η πτήση ή η συμφορά τελειώνει.
Ο γυάλινος κόσμος της Λώρας... Λόγια γραμμένα σε ένα βιβλίο που λίγοι προσπάθησαν να σκεφτούν πως αυτό μπορεί να αντικατοπτρίζει απόλυτα τις προσωπικές ζωές μας. Τι από αυτές τις δραματικές αλλαγές στα πολιτικά-περιβαλλοντίκα-οικονομικά θα σώσει τις ζωές μας δεν ξέρω. Και σίγουρα δεν μιλώ για Παραδείσους, ούτε για προσωπικούς παραδείσους. Μιλώ για την εμπιστοσύνη την οποία χάθηκε ή την οποία αρνούνται να διδάξουν σε οποιοδήποτε σχολείο σε οποιαδήποτε οικογένεια. Όσες δραματικές αλλαγές και να γίνουν, δεν μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Και δεν εννοώ ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να χαρίζουν χρήματα από τον λογαριασμό τους στους φτωχούς. Άλλωστε ακόμη και το ζακάτ στο Κοράνι όταν λέει ελεημοσύνη στους φτωχούς δεν εννοεί αυτό. Η φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από το ζακάτ είναι να μπορείς να δώσεις, όχι υλικά αγαθά, αλλά ίσως την εμπιστοσύνη που χρειάζεται όταν ο άλλος θα σου κτυπήσει την πόρτα χωρίς να τον γνωρίζεις.
Έχουμε προχωρήσει αρκετά σε πολλούς τομείς στην Κύπρο. Άλλα παραμένουμε οι ίδιοι μικροί άνθρωποι όταν πολλές φορές σε συζητήσεις ακούω παρεξηγήσεις που ξεκινούν από το μηδέν. Όταν οι άνθρωποι παραποιούν ακόμη και με την ψυχή τους αυτό που ακούν, αυτό που μπορεί να μην αποσκοπεί πουθενά. Τι να σου κάνει η ψυχή αν όπως ο γέρο-Ινδιάνος στον Αλχημιστή είχε πει πως είναι ο λύκος που μεγαλώνεις μέσα σου.
Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην
ψυχή των ανθρώπων. Είπε:
“Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο ‘λύκων’
που υπάρχουν μέσα σε όλους μας
Ο ένας είναι το Κακό. – Είναι ο θυμός, η ζήλια, η
θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία,
η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα,
τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
ψυχή των ανθρώπων. Είπε:
“Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο ‘λύκων’
που υπάρχουν μέσα σε όλους μας
Ο ένας είναι το Κακό. – Είναι ο θυμός, η ζήλια, η
θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία,
η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα,
τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. – Είναι η χαρά, η ειρήνη, η
αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,
η ευγένεια, ο ανθρωπισμός, η συμπόνοια, η
γεναιοδωρία, η αλήθεια.”
αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,
η ευγένεια, ο ανθρωπισμός, η συμπόνοια, η
γεναιοδωρία, η αλήθεια.”
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά
ρώτησε τον παππού του: “Ποιος λύκος νικάει παππού;”
ρώτησε τον παππού του: “Ποιος λύκος νικάει παππού;”
Ο γέρο- Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ……………
“Αυτός που ταΐζεις.”
“Αυτός που ταΐζεις.”
(Copy Ref; http://fairylandofelegance.blogspot.com/2010/12/blog-post_05.html or ; Paulo Coehlo ; The Alchemist)
Και έτσι πολλές φορές από συζητήσεις καταλαβαίνεις πιο λύκο αναθρέφει ο καθένας μέσα του. Όχι από αυτά που σου λέει ή σου εκμυστηρεύεται ότι έκανε ή ποιές προθέσεις έχει. Γιατί αυτά δεν είναι ούτε τα μισά. Τα καταλαβαίνεις από τον τρόπο που θα μεταφράσει ή θα εκλάβει κάθε μήνυμα. Και διερωτώμαι και εγώ, τελικά ποιό λύκο μεγαλώναμε τόσα χρόνια μέσα μας..
Καταφέραμε τόσα πράγματα σαν μία μικρή χώρα που είμαστε με πληθυσμό λιγότερο του ενός εκατομμυρίου, αλλά δυστύχως ακόμη δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Και έστω και αν όλα αύριο γίνουν όπως πρέπει και οι ειδήσεις δεν έχουν θέμα για να πουν στα νέα των 8 και μίση, και αν ακόμα το Κυπριακό λυθεί, οι θεμελιώδεις αξίες παραμείνουν ίδιες. Είναι το μόνο θέμα που με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Κανείς μεγάλος έρωτας, καμιά μεγάλη καταστροφή. Και η αλήθεια δεν ξέρω τι είναι πραγματικό χειρότερο. Το γεγονός ότι περιμέναμε να το διδαχθούμε; Ή ότι δεν μπορούμε να το σκεφτούμε από μόνοι μας;
Η Κατερίνα Γώγου είχε πει μια φορά, σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος. Δυστυχώς εμείς προτιμούμε να γίνουμε, γιατροί, δικηγόροι, λογιστές, ιδιοκτήτες bmw, mercedes, με french manicure, ή με φανελίτσα polo ή Lacoste, αλλά για απλοί καθημερινοί άνθρωποι, προφανώς ούτε συζήτηση...
